அமெரிக்கர்களும் வரியும்
வரியை மக்களுக்கு எதிரான விஷயமாகப் பார்க்கும் விபரீதம் அமெரிக்காவில் முற்றிப்போய்க் கிடக்கிறது. வரி விதித்தால் நாட்டுக்குத் தீமை என்பதுபோல எல்லோரும் அசட்டுத்தனமாக அரட்டுவதைப் பார்த்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் சுவரில் முட்டிக்கொள்வதைப் போல ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகள், பிரான்ஸ்சு, பிரிட்டன், ஜெர்மனி, உள்ளிட்ட மேற்கு ஐரோப்பிய முதலாளி நாடுகள், இன்னும் ஸ்விட்ஸர்லாந்து, கனடா போன்ற நாடுகளிலும் உயர் சதவீத வரி இருக்கிறது. இவையெல்லாவற்றையும்விட அமெரிக்கா பெரிய பொருளாதாரமாக இருக்கலாம், ஆனால் மேற்சொன்ன நாடுகளில் பலவற்றின் பொருளாதாரம் அமெரிக்காவைவிட உயர் வளர்ச்சி வீதத்தில் இருக்கிறது. இன்னும் முக்கியமாக இந்த எல்லா நாடுகளிலும் வாழ்க்கைத்தரம் அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் உயர்வாக இருக்கிறது.
டென்மார்க்கில் 40 சதவீத மக்கள் தங்கள் வருவாயில் 60 சதவீதத்தை வருமான வரியாகச் செலுத்துகிறார்கள். ஆனால் டென்மார்க்கின் வளர்ச்சிவீத
ம் அமெரிக்காவைக் காட்டிலும் அதிகம். பல வருடங்களாகத் தொடர்ச்சியாக லாபகரமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் லெகோ (விளையாட்டு சாதனங்கள்) நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரிக்கு வருடாந்திர சம்பளம் வெறும் $300,000 தான், இதில் வருமான வரி போக அவர் கைக்கு வருவது $115,000 மாத்திரமே. இதைத்தான் நான் அமெரிக்காவின் வித்தியாசமாகப் பார்க்கிறேன். அமெரிக்காவில் $155 ஆயிரம் வருமானம் என்பது அற்பம். சமீபத்தில் நஷ்டமடைந்து நொடித்து நிற்கும் அமெரிக்க நிறுவன அதிகாரிகளின் சம்பளத்தைப் படத்தில் பார்க்கலாம். திரும்பத் திரும்ப சந்தை தன்னைத்தானே சரி செய்துகொள்ளும், வரிவிதித்தல் கொடியது என்ற பழைய பல்லவியையே பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையில் ஒழுங்குபடுத்தப்படாத சந்தைப் பொருளாதாரம் ஒரு சில தனிநபர்களுக்கலாது பொதுவில் எந்தவிதத்திலும் பயனற்றது. அது பல்லியைப் போல வாலைக் கழற்றிவிட்டு தலையைத் தப்பிக்க வைக்கிறது.
ஒழுங்குபடுத்தப்படாத சந்தைப் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடைவதை தகவல் பெருக்கம் விரைவுபடுத்துகிறது. இதைப் பற்றி இன்னொரு நாள் எழுதவேண்டும்.
If you enjoyed this post, please consider to leave a comment or subscribe to the feed and get future articles delivered to your feed reader.
Comments
//ஒழுங்குபடுத்தப்படாத சந்தைப் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடைவதை தகவல் பெருக்கம் விரைவுபடுத்துகிறது. இதைப் பற்றி இன்னொரு நாள் எழுதவேண்டும்.//
காத்திருக்கிறேன்.
அமெரிக்காவின் இன்னொரு பெரிய குழப்பம் மருத்துவ காப்பீட்டு முறை என்று நினைக்கின்றேன். மற்ற நாடுகளில் இது எப்படி என்று தெரியவில்லை.
Looking forward to it! I was waiting for someone to explain how high tax is helping a country grow economically or otherwise. I hope you would be open for a debate on this and I assume we could stay within the economic boundaries and not leap into political frontiers? What say?
As a prelude:
http://www.iht.com/articles/2007/12/05/business/labor.php
-dyno
Dyno,
Sure, will write. But I am getting ready for a week long trip for a conference in San Diego on Monday and when I return back I have another conference here. By the end of Oct. I myself host a conference and so, I am not sure how will I squeeze time.
—அமெரிக்காவில் $155 ஆயிரம் வருமானம் என்பது அற்பம்—
இதற்கு என்ன ஆதாரம்?
ஊக்கத்தொகையாக கொடுக்கும் பங்குகளை வைத்து ஃபோர்ப்ஸ் தலை பத்தில் இடம்பிடிக்கிறார்கள். அனேகர் உடனடியாக இதை விற்பதில்லை.
கார் வாங்கவேண்டும், ஏழோடு எட்டாக இன்னொரு வீட்டை சுற்றுலாத் தலத்தில் வைத்திருக்கலாம் என்னும்போது சில பங்குகளை விற்பதுண்டு.
எத்தனை சதவீதம் பேருக்கு இந்தச் சம்பளம் கையில் கிடைக்கிறது? அதாவது ஐ.ஆர்.எஸ்ஸிற்கு அனுப்பும் காகிதத்தில் எவ்வளவு பேர் இத்தகைய வருமானம் கிடைப்பதாக சொல்ல முடியும்?
—ஸ்காண்டிநேவிய நாடுகள், பிரான்ஸ்சு, பிரிட்டன், ஜெர்மனி, உள்ளிட்ட மேற்கு ஐரோப்பிய முதலாளி நாடுகள், இன்னும் ஸ்விட்ஸர்லாந்து, கனடா போன்ற நாடுகளிலும் உயர் சதவீத வரி இருக்கிறது—
தாய்வானில் உடனடியாக மருத்துவர் பரிசோதிக்கிறார்; இங்கிலாந்தில் இலவச சேமநலப் பாதுகாப்பு என்று ஒப்பிட முடியாது என்பது போல் அளவில் சிறிய, மக்கள்தொகையில் குறுகிய, வித்தியாசமான மதிப்பீடுகளை உடைய ஐரோப்பா/காமன்வெல்த் நாடுகளையும் அமெரிக்காவையும் ஒப்பிடக் கூடாது.
திருப்தியாக வாழ்வதில் இந்தியர்கள் #1 அக இருக்கலாம்.
ஆனால் எத்தனை மருந்துகள் அங்கு கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது?
எத்தனை அறிவியல் முன்னேற்றங்களுக்கு கால்கோள் வைக்கப்படுகிறது?
எவ்வளவு வயசு வரை வாழ்ந்தால் மகிழ்ச்சி என்பன மாறுபடுவது போல் ‘வாழ்க்கைத்தரம்’ என்பது myth.
I will explain you the problems in US tax system in a while