0 Responses to அருளின் “ஒரு சிலர்”

1. 

   arul

   July 21, 2004 at 1:37 pm

   >>
   
   எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது; எட்டு வயதில் அரிசிகிடைக்காமல் ரேஷன் கடைக்கு அலைந்து மாவு கோதுமையும், மக்காச் சோளமும் வரிசையில் நின்று வாங்கியிருக்கிறேன்.
   
   ——————–
   
   பரவாயில்லையே. மக்காச் சோள தோசை இன்னும் மறக்காது.
   
   இன்னும் குழந்தைக்கு பால் பவுடர் வேண்டுமென்றால், க்ளக்ஸோ ஒன்றுதான்.
   
   சப்பளை வந்தால், முதலிலேயே செட்டியார் கடையில் ரிசர்வ் செய்து வைத்திருந்தால் ஒரே ஒரு
   
   டப்பா கிடைக்கும். குழந்தைக்குத் தெரிகிறதா பாலைத் துப்பாமல் குடிக்கவேண்டும் என்று …
   
   நல்ல காலம் போங்கள். நீங்களும் எழுதுங்கள் வெங்கட். – அருள்.
2. 

   arul

   July 21, 2004 at 1:38 pm

   >>
   
   எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது; எட்டு வயதில் அரிசிகிடைக்காமல் ரேஷன் கடைக்கு அலைந்து மாவு கோதுமையும், மக்காச் சோளமும் வரிசையில் நின்று வாங்கியிருக்கிறேன்.
   
   ——————–
   
   பரவாயில்லையே. மக்காச் சோள தோசை இன்னும் மறக்காது.
   
   இன்னும் குழந்தைக்கு பால் பவுடர் வேண்டுமென்றால், க்ளக்ஸோ ஒன்றுதான்.
   
   சப்பளை வந்தால், முதலிலேயே செட்டியார் கடையில் ரிசர்வ் செய்து வைத்திருந்தால் ஒரே ஒரு
   
   டப்பா கிடைக்கும். குழந்தைக்குத் தெரிகிறதா பாலைத் துப்பாமல் குடிக்கவேண்டும் என்று …
   
   நல்ல காலம் போங்கள். நீங்களும் எழுதுங்கள் வெங்கட். – அருள்.
3. 

   மூக்க&#298

   July 21, 2004 at 4:43 pm

   வெங்கட்,

   உங்களைப் போல தாய்நாட்டு விசுவாசம் கொண்ட விஞ்ஞானிகளை , இந்தியா சரிவர உபயோகிக்கவில்லையா, இல்லை இந்திய எல்லை கடந்து எங்கோ வாழ்வதால் எல்லோர்க்கும் தோன்றும்
   
   மதர்லேண்டோ ஃபோபியா உங்களுக்கும் தோன்றுகிறதா..??

   அருள் மட்டுமல்ல, நீங்களும் இது பற்றி நிறைய எழுத வேண்டும். வேலைவாய்ப்பு அலுவலர் மகனாய் பிறந்திருந்தாலும், நானும் கிருஷ்ணாயிலுக்கு ரேஷன் க்யூவில் நின்றிருக்கிறேன்.

   ரேஷன், கோயில் பிரசாதம், 1.50 ரூபா பெஞ்சு டிக்கெட், செங்கோட்டை பாசஞ்சர், முருங்கைகீரை, தண்ணி பால் எல்லாம் நம் தலைமுறை மத்திய வர்க்க அடையாளம்.

   இந்தியாவில், பீட்ஸாவிலும், பர்கரிலும் சுற்றிவரும் இந்தத் தலைமுறைக்கல்ல…

   நிறைய (இதுபோலவும் ) எழுதுங்கள். என்னை அடையாளம் காண முடிவதால், எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருக்கிறது.
4. 

   மூக்க&#298

   July 21, 2004 at 4:44 pm

   வெங்கட்,

   உங்களைப் போல தாய்நாட்டு விசுவாசம் கொண்ட விஞ்ஞானிகளை , இந்தியா சரிவர உபயோகிக்கவில்லையா, இல்லை இந்திய எல்லை கடந்து எங்கோ வாழ்வதால் எல்லோர்க்கும் தோன்றும்
   
   மதர்லேண்டோ ஃபோபியா உங்களுக்கும் தோன்றுகிறதா..??

   அருள் மட்டுமல்ல, நீங்களும் இது பற்றி நிறைய எழுத வேண்டும். வேலைவாய்ப்பு அலுவலர் மகனாய் பிறந்திருந்தாலும், நானும் கிருஷ்ணாயிலுக்கு ரேஷன் க்யூவில் நின்றிருக்கிறேன்.

   ரேஷன், கோயில் பிரசாதம், 1.50 ரூபா பெஞ்சு டிக்கெட், செங்கோட்டை பாசஞ்சர், முருங்கைகீரை, தண்ணி பால் எல்லாம் நம் தலைமுறை மத்திய வர்க்க அடையாளம்.

   இந்தியாவில், பீட்ஸாவிலும், பர்கரிலும் சுற்றிவரும் இந்தத் தலைமுறைக்கல்ல…

   நிறைய (இதுபோலவும் ) எழுதுங்கள். என்னை அடையாளம் காண முடிவதால், எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருக்கிறது.
5. 

   வெங்க&#297

   July 22, 2004 at 6:41 am

   சுந்தர்,

   >உங்களைப் போல தாய்நாட்டு விசுவாசம் கொண்ட விஞ்ஞானிகளை , இந்தியா சரிவர உபயோகிக்கவில்லையா, இல்லை இந்திய எல்லை கடந்து எங்கோ வாழ்வதால் எல்லோர்க்கும் தோன்றும்
   
   மதர்லேண்டோ ஃபோபியா உங்களுக்கும் தோன்றுகிறதா..??

   இதில் எத்தனை சதவீதம் வெற்று ஏக்கம் எவ்வளவு உண்மையான விசுவாசம் என்பதைக்காண ஒருவரின் வெற்று புலம்பம்பல் – சமூகத்திற்குப் பயனுள்ள காரியங்களில் ஈடுபடுவது இரண்டையும் கவனித்தால் தெரியும். என்னைப்போன்ற கையாலாகாதவனுக்கு அறிவியல் கல்வி பரப்பல், தமிழில் மென்கலன் வடித்தல், மதுரைத்திட்டம் போன்றவைதான் உண்மையான வழிகள் என்று நம்புகிறேன். பணவுதவிகளைவிட இவை வருங்காலத்திற்கு ஏற்றவை என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம்.

   இந்தத் தாய்நாடு இத்யாதி எல்லாம் ஒருபுறம் கிடக்கட்டும். தமிழ் லினக்ஸ்க்கு ஒருமுறை இப்படி அறிமுகம் எழுதினேன். “கணினி என்பது ஒரு வெறும் கருவி, இதன் மொழியை (ஆங்கிலம்) கற்றுக்கொண்டுதான் இதைப் பாவிக்கவேண்டும் என்பது சுத்தியலின் கைப்பிடிக்கேற்ப நம் கையைச் செதுக்கிக் கொள்வதைப் போன்றது. இந்தக் கருவியை அடக்கியாண்டு நம் மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வைப்பதுதான் உண்மையான திறமை. அது இல்லாதவரை நாம் தொழில்நுட்பத்திடம் தோற்றுப்போய்க் கொண்டிருப்பதாகத்தான் அர்த்தம்”. சமூக நோய்களைக் களையமுற்படுவதுகூட பல சமயங்களில் இப்படித்தான்.

   இதே அளவு கரிசனத்தை என்னால் வசிக்கும் நாட்டிடமும் (கனடா) காட்டமுடிகிறது.

   {ரொம்பப் பிரச்சார நெடியடிக்கிறதோ !}
6. 

   வெங்க&#297

   July 22, 2004 at 9:03 am

   அருள்,

   மக்காச்சோளத்தில் தோசை என்பதைவிட “சோளத்தட்டை” என்று பெயரிடப்பட்ட தடிமனான வஸ்துதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது (அத்துடன் வற்றல் மிளகாய், வெங்காயம் இரண்டும் சேர்த்து அறைக்கப்படும் துகையல்). இன்றைக்கு ஸ்பைடர்மேன் பட அட்டைப்பெட்டியில் அடைக்கப்பட்ட கார்ன்ப்ளேக்ஸ்தான் காலை உணவு.

   சுந்தர்,

   கிருஷ்ணாயில்-பாமாயில் தம்பதி சமேதராக ரேஷன் கடையில் வாங்கினால் புண்ணியமுண்டு

   கிருஷ்ணாயில் கிடைக்காத காலங்களில் மரத்தூள் அடுப்பு. கொஞ்சம் ஈரம் கலந்து சோடா புட்டியை வைத்து அந்த மரத்தூள் கோபுரம் கட்டுவது ஒரு கலை. இந்த அடுப்பைத் துவக்கினால் நிறுத்தமுடியாது. எனவே சமையல் துரிதமாக முடியும். 1984ல் என் முதல் காஸ் சிலிண்டரை சைக்கிளில் வைத்துக்கொண்டு வந்தபொழுது வீட்டு வாசலில் காத்து நின்ற என் அம்மாவின் முகம் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. ஈன்றபொழுதினில் பெரிதுவக்கும் தாய்!!