பொய்யின் வகைகள்

செய்ததை மறுப்பது: “இல்லை, நான் செய்யல்ல” – இதுதான் உலகிலேயே அதிகமாகப் புழங்கிவரும் பொய்யாக அடையாளம் காணப்படுகிறது. “டேய் ஏன்டா செவுத்துல கிறுக்கினே?” என்று கேட்டால் அடுத்த நிமிடம் என்னுடைய மூன்று வயது மகன் “நா இல்லேப்பா, அண்ணந்தான்..” என்று பதில் சொல்கிறான். இதில் தொடங்கி எண்பது வயதாகும் என்னுடைய டயாபடீஸ் அப்பாவிடம் ‘ஏம்பா கல்யாணத்துல பாயஸம் சாப்டே?’ என்று கேட்டால், “சீ, இல்லேடா, நா எங்க சாப்டேன்” என்று அனிச்சையாகப் பொய் சொல்கிறார். இதுபோன்ற பொய்களுக்கு மனிதனின் பத்திரமற்ற உணர்வுகள்தான் காரணம் என்று ப்ராய்ட் சொல்கிறார் (இல்லையா? அப்ப வேற யாராவது இதேமாதிரி கட்டாயம் சொல்லியிருப்பார்).

செய்ததைச் செய்யாததாக்கிப் பிறர் தலையில் கட்டுவது: “நான் கிழிக்கல்லப்பா, சித்ராதான் கிழிச்சா” என்று பொடிசுகள் தங்கள் பொய்யின் திறத்தை அதிகரிக்க காரண காரியங்களைப்பிறர் தலையில் சுமத்துவதைப் பார்க்க முடியும். உலகத்திலேயே அதிகமாகப் புழங்கி வரும் பொய் என்று ஏதோ பெரிய ஆராய்ச்சிகள் நடந்ததைப் போலவும் அதில் தீர்மானமாக முடிவு கண்டதைப் போலவும் சொல்வதுகூட இந்த வகைதான். சில சமயங்களில் இது தேவையாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் இதுதான் அதிகமான பொய் என்று வெறுமனே எழுதினால் படிக்க சுவாரசியம் வருவதில்லை. சுடாதவரை இதுவும் பரவாயில்லை. ஆனால், கொன்னுடுங்கோன்னு சாமியார் சொன்னார் என்று நேரில் இருந்து பார்த்ததைப் போலச் சொல்வது?

செய்யாததை செய்ததாக ஏற்றுக் கொள்வது: பல சமயங்களில் சிலர் செய்யாத தவறுக்குப் பொறுப்பேற்பதைப் பார்க்கலாம். 1956ஆம் ஆண்டு ராக்·போர்ட் எக்ஸ்பிரஸ் அரியலூருக்கு அருகே விபத்துக்குள்ளானது. அதில் கிட்டத்தட்ட 144 பேர்கள் செத்துப் போனார்கள். இதற்குத் தானே காரணம் என்று பொறுப்பேற்பதாகச் சொல்லி அப்பொழுதைய இரயில்வே மந்திரி லால் பஹதூர் சாஸ்திரி தன்னுடைய பதவியைத் துறந்தார். ஒருவகையில் இதுவும் பொய்தான் – பொதுநலம் கருதி பொய் சொல்வது. பலரும் சாஸ்திரியின் ‘நேர்மையைப்’ பாராட்டுகிறார்கள். வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால் இங்கே பொய் சொல்லுவது நேர்மையாகக் கருதப்படுகிறது.

தன்னைத்தானே சமாதானம் அல்லது திருப்திசெய்யச் சொல்லும் பொய்கள: என்னடா வெயிட் போட்டுக்கிட்டே போறே, என்று யாரிடமாவது சொன்னால் உடனே வரும் பதில், “சீச்சீ, வெயிட்டெல்லாம் போடல, கொஞ்ச நாளா எக்ஸர்ஸைஸ் பண்றத நிறுத்தியிருக்கேன்ல அதுனாலதான், நெனச்சா ஒரே வாரத்துல அஞ்சு கிலோ கொறைக்க முடியும்” என்ற ரீதியில் இருக்கும். பல சமயங்களில் பொய் சொல்லுவது தன்னுடைய சுயத்தை நிலைநாட்டிக்கொள்ளப் பயன்படுகிறது. இது சில சமயங்களில் தன்னை மாத்திரமல்லாமல் தன்னைச் சேர்ந்தவரையும் உள்ளிட்டுப் பொய் சொல்வது தவறில்லை என்று கருதவைக்கிறது, “மாநிறம், சராசரி உயரம், குடும்ப வேலைகளில் தேர்ச்சி பெற்ற பெண்ணுக்கு மாப்பிள்ளை தேவை” என்று வந்தால் அந்தப் பெண் கறுப்பு நிறமாகவும், குள்ளமாகவும், படிப்பு குறைவானவளாகவும் இருப்பது வழக்கம். இதே ரீதியில் மணமக்கள் விளம்பரங்கள் எல்லாவற்றிலும் பொய்கள் நெடுகத் தூவப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஆயிரம் பொய் சொல்லியாவது ஒரு கல்யாணத்தை நடத்தலாம் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட நடைமுறை.

பொய்யின் நம்பகத்தன்மை

பொய்யின் நம்பகத்தன்மை முற்றாக அதைச் சொல்பவரின் திறமையையே சார்ந்தது. சுயமறுதலிப்பு (self-negation) என்று தர்க்கத்தின் ஒருவகை உண்டு. “இந்த வாக்கியம் பொய்யானது” “நான் ஒரு பொய்யன்” என்பதைப் போன்ற தன்னெதிர்களின் (Paradoxes) மெய்திறத்தை அறுதியிடுவது இயலாதது. இப்படியான வாக்கியங்கள் பொய்யையும் உண்மையும் பிரித்துக் காட்டலில் மொழிகளின் இயலாமையைக் காட்டுகின்றன. மொழியின் இயலாமைதான் பேச்சுத்திறனைச் சார்ந்து பொய்க்கு நம்பகத்தன்மை அளிக்கிறது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ் பேரழிவு ஆயுதங்கள் இராக்கில் இருக்கின்றன என்பதை முன்னிருத்தி இராக்கின் மீது போர்தொடுத்தார். தொடர்ந்து வந்த நாட்களில் அமெரிக்க அரசு இயந்திரம் முழுவதும் இந்தப் பொய்யை வார்த்தைகளின் சிலம்பாட்டங்களால் திறமையாக மறைத்து, ஜார்ஜ் புஷ் அடுத்த முறையும் ஜனாதிபதியாக உதவியது. மிகைபடக் கூறல், திசை திருப்பல், சொல்லடுக்கல், போன்ற மொழியியல் வித்தைகளெல்லாம் இங்கே பயன்பட்டன. மறுதேர்தல் சமயத்தில் பேரழிவு ஆயுதங்கள் இருந்தனவா இல்லையா என்பதைப் பற்றிய பேச்சு கிடையாது. “அவருக்குக் கிடைத்த தகவல்கள் அப்படித்தான் இருந்தன”, “என்ன, கொஞ்சம் கூடச் சேர்த்துச் சொன்னார்”, “அரசியலில் இப்படித்தான் முன்னே பின்னே இருக்கும்”, “அவர் உண்மையாகவே அப்படித்தான் நம்பினார்” என்ற ரீதியில்தான் வாதங்களெல்லாம். அதாவது முற்றறுதி உண்மை (absolute truth) என்பதைப் பற்றி யாருக்கும் கவலை கிடையாது. கடந்த ஐந்து வருட அமெரிக்க அரசியலை ஆராய்பவர்களுக்குப் பொய் என்பதன் வரையறை நீர்த்துப் போனது நன்றாக விளங்கும். புஷ்ஷின் இரண்டாவது தேர்தலை நிர்ணயித்ததே அமெரிக்கா ஈடுபட்டிருக்கும் போர்தான். அது பேரழிவு ஆயுதங்கள் என்ற பொய்யை முன்னிருந்த்தித் துவக்கப்பட்டது. பேரழிவு ஆயுதங்கள் இல்லாமை மறுதேர்தல் காலத்தில் நன்கு தெரிந்திருந்தும் புஷ் அமெரிக்க மக்களால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டார். அதற்கு முக்கிய காரணமாகச் சுட்டப்பட்டது புஷ்ஷின் நம்பத்தன்மை. அரசியலில் தற்காலத்தில் சரடுதிரிப்பவர்கள் (Spin Doctors) என்று ஒரு பெரிய கூட்டமே இயங்குகிறது. இவர்களின் முக்கிய திறமை கூட்டியும் கழித்தும் உண்மையையும் பொய்யையும் தேவையான அளவில் கலந்து பொதுமக்களிடம் நம்பகமூட்டுவது.

இருந்தாலும் காலப்போக்கில் உண்மை வெளிவருவது நிச்சயம். “ஒநாய்… ஓநாய்” என்று கூவியச் சிறுவனின் குரல் மூன்றாம் முறை எடுபடாமல் போனதைப் போல பொய் ஒரு நாள் தெரிந்துபோகும். ஆனால், தெரியும் வரை காலத்தை ஓட்டலாம், தெரிந்தால் மன்னித்து விடுவார்கள், தெரிந்தும் நம்மை ஒன்றும் செய்யமுடியாது போன்ற தந்திரங்களை முன்வைத்தே பொய்கள் சொல்லப்படுகின்றன.

பொய்சொல்லக் கற்றுக் கொள்ளுதல்

பொய்சொல்லும் வழக்கம் எப்படித் துவங்குகிறது? குழந்தை உளவியல் நிபுணர்களின் கருத்துப்படி, முதலில் பயத்தால் பொய் துவங்குகிறது. தண்ணியைக் கீழே கொட்டியது நான்தான் என்று சொன்னால் அடிவிழும் என்று பயப்படும் குழந்தை, இல்லேம்மா என்று மெதுவாகச் சொல்லிப் பார்க்கிறது. இதில் வெற்றி கிடைத்தால் இதன் பலன் அடுத்த முறை இன்னும் கொஞ்சம் உரக்க, தைரியமாக இதே போன்ற பொய்யைச் சொல்லத் தூண்டுகிறது. மாறாக இதில் தோல்வி கிடைத்தால் சற்று நின்று போகும் பொய், பின்பு வேறொரு சமயத்தில் வெளிவந்து வெற்றி பெறுகிறது. பொதுவில் பொய்கள் வாழ்க்கையில் சுலபமாக வெற்றியைத் தேடித்தருகின்றன. கஷ்டப்பட்டு உழைப்பதைவிட கொஞ்சம் பொய் சொன்னால் எளிதாகக் கைமேல் பலன் கிடைக்கிறது. இயற்பியல் விதிகளின்படி நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் பாதைகள் எல்லாமே சுருக்கமானவை.

சில சமயங்களில் பொய் சொன்னதற்காகக் குழந்தைக்கு அடிகிடைக்கக் கூடும். அது பயத்தை அதிகரிக்கிறது. எனவே அடுத்த முறை இன்னும் திறமையான பொய் வெளிவருகிறது. அதேபோல் சில சமயங்களில் பொய் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும் அதற்கான தண்டனை வழங்கப்படுவதில்லை. இப்படியான சமயங்களில் பொய் சொல்லித்தான் பார்க்கலாமே என்று தோன்றுகிறது. இன்னும் சில சமயங்களில் தன்னைவிடப் பெரியவர்கள் நெஞ்சு நிமிர்த்தி தைரியமாகப் பொய் சொல்வதைப் பார்க்க நேரிடுகிறது. “சர்க்கரையா, இல்லயே, இவர் நாளைக்குத்தான் வாங்கிக்கிட்டு வர்றேன்னார்” என்று நேற்று வாங்கிவந்த சர்க்கரையை உள்ளே வைத்துக் கொண்டு சொல்வதைப் பார்க்கும் குழந்தைக்கு பொய் சொல்வது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. கூட்டிக் கழிந்துப் பார்த்த்தால், தண்டனை, தண்டனைக் கிடைக்காமல் இருத்தல், தப்பிக்கும் சாத்தியம், தண்டிப்பவரே பொய் சொல்வது என்று இப்படிக் குழப்பமான நிலையில் வளரும் குழந்தை பொய் சொன்னால் எளிதாக வேண்டியதை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடிவதால் பொய் சொல்லக் கற்றுக் கொள்கிறது.

<%image(1/20041216-bee_orchid.png|332|389|Bee Orchid)%>

பொய் சொல்வது மனிதர்களுக்கு மாத்திரமே சொந்தமானது என்று நினைக்க வேண்டாம். நிறத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் பச்சோந்தியும், இலைகளினூடே மறைந்து கொள்ளும் பச்சைப் பாம்பும் பரிணாம வளர்ச்சியில் தங்கள் சுயத்தை மறைத்து பொய்யாக நடக்கக் கற்றுக் கொண்டவை. இப்படிச் சூழலில் தன்னை மறைக்க முயலாத (நேர்மையான?) விலங்கினங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. தேனி ஆர்க்கிட் (Bee Orchid) என்று சொல்லப்படும் ஒருவகைப் பூக்கள் கிட்டத்தட்ட தேனீயை ஒத்ததாகவே இருக்கின்றன, இவற்றின் வடிவத்தில் ஏமாந்த தேனிக்கள் ஆர்க்கிட்டின் இதழ்களுக்கு இடையே உடலுறவு கொள்ள முயற்சிக்கின்றன. இந்த உடலுறவினால் நன்மை என்னமோ ஏமாற்றும் ஆர்க்கிட்களுக்குத்தான். எனவே மறைத்தல், மறுத்தல், பொய் சொல்லுதல் என்பவை பரிணாமம் உயிரிகளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த பாடம்தான். அடுத்தமுறை யாரையாவது பார்த்து “ஏய் நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே” என்று பொய் சொல்லவேண்டியிருந்தால் பழியை சார்ல்ஸ் டார்வின்மேல் போட்டுவிட்டு கண்களைப் பார்த்து தைரியமாகச் சொல்லுங்கள்.

(தொடரும்)